این رزمایشها توان چین برای اعزام و پشتیبانی از نیروهای هوایی در مناطق دوردست را نشان داد و روابط دفاعی پکن با شرکای مهم خود در آفریقا، آسیا و اروپا را گسترش داد.
این تمرینها بخشی از تلاش گسترده چین برای تقویت همکاری نظامی با کشورهای دیگر و کسب تجربه عملیاتی از استقرار نیرو در خارج از منطقه پیرامونی این کشور است. رزمایش چین و مصر با عنوان عقابهای تمدن ۲۰۲۶ (Eagles of Civilization 2026) بر تاکتیکهای نبرد هوایی، عملیات برتری هوایی و جستوجو و نجات رزمی تمرکز داشت. مصر به دلیل برخورداری از یکی از بزرگترین و توانمندترین ارتشهای آفریقا، موقعیت جغرافیایی مهم و کنترل کانال سویز، شریکی ارزشمند برای پکن به شمار میرود.
این رزمایش پس از نخستین تمرین مشترک دو کشور در سال ۲۰۲۵ برگزار شد. چین در آن دوره مجموعهای کامل از تجهیزات هوایی خود شامل جنگندههای J-10C، هواپیمای هشدار زودهنگام و کنترل KJ-500 و هواپیمای سوخترسان YY-20 را به مصر اعزام کرد. بر اساس گزارش گلوبال تایمز، این نخستینبار بود که نیروی هوایی چین یک مجموعه کامل عملیاتی را برای تمرین مشترک به آفریقا میفرستاد. ماموریتهای آن شامل برتری هوایی، سرکوب پدافند هوایی دشمن، جستوجو و نجات در میدان نبرد و پرواز گروهی هواپیماهای مختلف بود.
چنین رزمایشهایی برای چین تنها ارزش دیپلماتیک ندارند. این تمرینها به نیروی هوایی چین امکان میدهند توانایی انتقال هواپیماها، نیروها و تجهیزات پشتیبانی در مسافتهای طولانی، عملیات در محیطهای ناآشنا، پشتیبانی لجستیکی و هماهنگی فرماندهی را آزمایش کند. کشورهای شریک نیز از این طریق با فناوریهای هوایی، روشهای عملیاتی و شیوههای رزمی چین بیشتر آشنا میشوند.
چین در اروپا نیز رزمایش هوابرد عقاب تیزپرواز ۲۰۲۶ (Swift Eagle 2026) را با بلاروس برگزار کرد. این تمرین بر عملیات هوابرد، فرماندهی مشترک، هماهنگی نیروها و توانمندیهای ضدتروریسم متمرکز بود. در جنوب شرق آسیا، رزمایش ضربت شاهین ۲۰۲۶ (Falcon Strike 2026) با تایلند انجام شد. چین در این تمرین جنگندههای جیـ۱۰سی، جنگندههای آموزشی جیـ۱۰اس و هواپیماهای ترابری Y20 را به کار گرفت. تایلند نیز با جنگندههای JAS 39 گریپن (JAS 39 Gripen) و هواپیماهای سبک رزمی و آموزشی آلفاجت (Alpha Jet) شرکت کرد.
اهمیت این رزمایشها در پراکندگی جغرافیایی آنهاست. چین بهجای تمرکز فعالیتهای هوایی خارجی خود در یک منطقه، توانست همزمان در آفریقا، اروپا و جنوب شرق آسیا فعالیت نظامی سازماندهی کند.
این تحولات در شرایطی رخ میدهد که روابط دفاعی کشورهای شمال آفریقا در حال تغییر است. مراکش همکاری امنیتی خود را با آمریکا گسترش داده و سامانههایی مانند جنگندههای F16، بالگردهای آپاچی و موشکاندازهای هیمارس (HIMARS rocket) را دنبال یا خریداری کرده است. الجزایر نیز همچنان به روسیه و تجهیزاتی مانند جنگندههای سوخو، سامانههای پدافندی S-300 و S-400 و زیردریاییهای کلاس کیلو (Kilo-class) وابسته است. مصر در موقعیتی متنوعتر قرار دارد و در کنار حفظ روابط دفاعی با آمریکا و روسیه، همکاری با چین و علاقه به جنگنده J-1030 و سامانههای هوایی بدون سرنشین این کشور را افزایش داده است.
رزمایشهای همزمان چین با مصر، تایلند و بلاروس نشان میدهند که پکن در حال تبدیل نیروی هوایی خود از یک نیروی عمدتا منطقهای به نیرویی با تجربه بیشتر در عملیات برونمرزی و همکاری نظامی بینالمللی است.
منبع: trendsnafrica
