به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، این پروژه در شهر لیانیانگانگ استان جیانگسو اجرا شده و شامل دو رآکتور نسل سومی آب فشرده خوالونگ یک (Hualong One) و یک رآکتور نسل چهارم دما بالای گاز سرد (high-temperature gas-cooled reactor) یا HTGR برای تامین گرما و تولید برق خواهد بود.
به این ترتیب مرکز صنعتی پتروشیمی لیانیانگانگ (که یکی از قطبهای اصلی این صنعت در چین است) دیگهای بخار زغالسنگی متعدد، پراکنده و ناکارآمد فعلی را کنار گذاشته و از یک منبع گرمایش مرکزی «کربن صفر» استفاده خواهد کرد.
برخلاف نیروگاههای هستهای مرسوم، این پروژه در کنار تولید برق، از انرژی هستهای برای تزریق بخار پاک و بدون آلایندگی به صنعت پتروشیمی استفاده میکند.
تا کنون سابقه نداشته است که در یک مرکز واحد، چند نسل مختلف فناوری هستهای برای تامین همزمان برق و گرمای فوقالعاده بالا در مقیاس صنعتی به کار گرفته شوند.
فاز اول پروژه که توسط شرکت دولتی سیانانسی (شرکت ملی هستهای چین) طراحی شده، شامل دو واحد ۱۲۰۸ مگاواتی خوالونگ یک و یک واحد ۶۶۰ مگاواتی HTGR است.
رآکتورهای خوالونگ یک رآکتورهایی با فناوری بالغ هستند که عمدتا برای تولید برق و به عنوان منبع اولیه گرما مورد استفاده قرار میگیرند. رآکتور HTGR نیز که دمای خروجی آن میتواند به ۷۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه برسد، وظیفه گرمایش ثانویه و تکمیلی را بر عهده خواهد داشت.
این مرکز پس از تکمیل، سالانه ۵/۳۲ میلیون تن بخار صنعتی و حداکثر ۵/۱۱ میلیارد کیلووات ساعت برق تولید خواهد کرد. همچنین انتظار میرود که مصرف زغالسنگ را به مقدار ۲۶/۷ میلیون تن در سال کاهش دهد و سبب جلوگیری از انتشار سالانه ۶/۱۹ میلیون تن دیاکسید کربن شود که برابر با میزان آلایندگی تقریبا پنج میلیون خودرو بنزینی است.
سایت لیانیانگانگ یکی از ۷ مرکز اصلی در حال توسعه صنایع پتروشیمی چین به شمار میرود که در سالهای اخیر رشد سریعی داشته است، ولی ظرفیت پالایش آن (سالانه ۴۰ میلیون تن) هنوز با رکوردهای جهانی فاصله دارد.
در حال حاضر پالایشگاه جامنگر در گجرات هند با ظرفیت تقریبا ۶۲ میلیون تن در سال، بزرگترین مجتمع پالایشگاهی جهان است.
بخار آب نقشی حیاتی در صنایع پالایش و پتروشیمی دارد. مرکز لیانیانگانگ در هر ساعت تا ۱۳ هزار تن بخار مصرف میکند و تا کنون برای تامین این بخار، به سوختهای فسیلی مانند زغالسنگ اتکا داشته و در نتیجه توسعه آن در تضاد با اهداف زیستمحیطی پکن بوده است. بنابر این دولت محلی جیانگسو تصمیم گرفت برای تامین بخار پاک مورد نیاز، با سیانانسی همکاری کند.
مجوز ساخت نیروگاه در سال ۲۰۲۴ توسط شورای دولتی جمهوری خلق چین صادر شد. طبق طراحی صورت گرفته، رآکتورهای خوالونگ یک آب نمکزدایی شده را به منظور تولید بخار اشباع گرم میکنند. سپس رآکتور HTGR وارد عمل میشود و با افزایش دمای این بخار اشباع، بخار فوق دما بالا برای مصارف صنعتی به دست میآید.
اما پیادهسازی طرح فوق اصلا کار سادهای نیست و به گفته یکی از مدیران سیانانسی «به هماهنگی دقیق سه متغیر نیاز دارد: اطمینان از ایمنی رآکتور، تامین بخار با ویژگیهای مورد نظر کارفرما، و در نظر گرفتن محدودیتهای ظرفیت شبکه برق».
در واقع این پروژه شامل «ایجاد یک زنجیره صنعتی خودکفا و با فناوری پیشرفته» است.
بیش از ۶۰ درصد قراردادهای تامین تجهیزات پروژه به شرکتهای خصوصی بومی واگذار شده است و به این ترتیب تعداد چشمگیری از شرکتهای تخصصی و نوآور چین به بازار پرارزش و پرسود انرژی هستهای راه یافتهاند.
منبع: scmp
