به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، بر اساس تازهترین آمار منتشرشده از سوی اداره ملی انرژی چین (NEA) مجموع ظرفیت نصبشده تولید برق این کشور به ۴.۰۱ میلیارد کیلووات رسیده است؛ شاخصی که بهطور گسترده بهعنوان معیاری کلیدی برای سنجش توان تولید برق و پشتیبانی از فعالیتهای اقتصادی چین شناخته میشود. گسترش زیرساختهای انرژی چین اکنون این انتظار را ایجاد کرده است که هزینه تولید برق پاک وارد مرحلهای کاملاً جدید شود.
برخی کارشناسان پیشبینی میکنند که طی پنج سال آینده، هزینه انرژی سبز در چین به حدود ۰.۳ یوان (۰.۰۴ دلار آمریکا) به ازای هر کیلوواتساعت برسد؛ رقمی که میتواند به یک معیار جدید برای این صنعت تبدیل شود. این برآورد، قیمت جامع تولید، ذخیرهسازی و انتقال برق را در بر میگیرد و نتیجه حرکت سریع چین به سمت انرژیهای تجدیدپذیر است؛ مسیری که جایگاه این کشور را بهعنوان بزرگترین دارنده ظرفیت نصبشده تولید برق جهان تثبیت کرده است.
گذار چین به انرژیهای سبز یکی از محورهای اصلی مجمع جهانی اقتصاد (داووس تابستانی) بود که در شهر دالیان استان لیائونینگ برگزار شد.
در یکی از نشستهای این مجمع اعلام شد که هزینه تجهیزات ذخیرهسازی انرژی طی پنج سال آینده وارد عصر ۰.۱ یوانی خواهد شد؛ و منظور هزینه هر کیلوواتساعت ظرفیت ذخیرهسازی است. اگر هزینه تولید برق بادی، برق خورشیدی و همچنین شبکه انتقال نیز هر یک به حدود ۰.۱ یوان برسد، هزینه جامع انرژی سبز وارد «عصر ۰.۳ یوانی» خواهد شد.
در آن صورت، انرژی سبز از بسیاری از منابع سنتی ارزانتر خواهد بود و در عین حال پاکتر، سازگارتر با محیط زیست و آسانتر برای استقرار خواهد بود.
بزرگترین فرصت رشد این صنعت در جایگزینی انرژیهای سنتی با انرژیهای نو نهفته است؛ زیرا کاهش هزینهها باعث خواهد شد این بخش بیش از گذشته بر مبنای سازوکارهای بازار توسعه یابد.
رسیدن هزینه برق سبز به ۰.۳ یوان به معنای کاهش چشمگیر نسبت به هزینههای فعلی است. هزینه جامع تولید برق با نیروگاههای زغالسنگی، بسته به استان، بین ۰.۴۲ تا ۰.۶۲ یوان به ازای هر کیلوواتساعت است.
همچنین هزینه همترازشده (Levelized Cost) سامانههای مستقل ذخیرهسازی برق بهتنهایی بین ۰.۳۵ تا ۰.۶۰ یوان برای هر کیلوواتساعت برآورد میشود.
دادههای اداره ملی انرژی همچنین نشان میدهد که منابع غیرفسیلی اکنون مهمترین عامل افزایش ظرفیت جدید تولید برق در چین هستند؛ بهطوریکه سهم آنها از ظرفیتهای جدید از ۲۵ درصد در سال ۲۰۱۰ به ۶۲ درصد در ماه مه امسال رسیده است.
در همین بازه زمانی، سهم نیروگاههای زغالسنگی از ۶۱ درصد به ۳۲ درصد کاهش یافته، در حالی که انرژیهای تجدیدپذیر اکنون ۶۱ درصد از کل ظرفیت نصبشده تولید برق چین را تشکیل میدهند؛ رقمی که در سال ۲۰۱۰ تنها ۲۴ درصد بود.
این آمار در شرایطی منتشر شده که چین برای تحقق اهداف «دوگانه کربنی» خود، یعنی رسیدن به اوج انتشار کربن پیش از سال ۲۰۳۰ و دستیابی به بیطرفی کربنی تا سال ۲۰۶۰، روند گذار به انرژیهای پاک را شتاب بخشیده است. این روند همچنین به چین کمک کرده تا در زنجیرههای تأمین فناوریهای پاک، بهویژه در حوزه خودروهای برقی، باتریها و انرژی خورشیدی، جایگاه برتر جهانی به دست آورد.
در همین حال، باتریهای سدیم-یونی نیز طی حدود پنج سال آینده از نظر تجاری به مرحله بلوغ رسیده و از لحاظ اقتصادی مقرونبهصرفه خواهند شد.
این نوع باتریها میتوانند وابستگی به لیتیوم و مس را کاهش دهند. برخلاف باتریهای لیتیومی، باتریهای سدیم-یونی نیازی به مس ندارند و از ماده اولیهای بسیار فراوانتر استفاده میکنند؛ در عین حال، عمر مفید آنها میتواند با طول عمر تأسیسات برق بادی و خورشیدی برابری کند.
این پیشرفتهای فناورانه در شرایطی اهمیت بیشتری یافتهاند که تنشهای ژئوپلیتیکی، امنیت انرژی را به یکی از مهمترین اولویتهای دولتها در سراسر جهان تبدیل کرده است.
ترکیب چنین سامانههای ذخیرهسازی با انرژیهای نو راهکاری مؤثر فراهم میکند تا از اتکا به منابع طبیعی سنتی فاصله گرفته و به سمت اتکا بر توانمندیهای تولیدی حرکت شود. این یک فرصت بسیار بزرگ برای شرکتهای چینی است.
متوسط هزینه برق برای مصرفکنندگان نهایی در چین طی سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰۰ دلار به ازای هر مگاواتساعت بوده است. این رقم برای آمریکا نزدیک به ۱۵۰ دلار و برای اتحادیه اروپا حدود ۲۵۰ دلار برآورد شده است.
قیمت انرژی در چین تقریباً ثابت باقی خواهد ماند، حتی با وجود آنکه سهم انرژی خورشیدی و بادی در سبد انرژی این کشور از حدود ۲۰ درصد در سال ۲۰۲۴ به ۴۷ درصد در سال ۲۰۳۵ افزایش خواهد یافت. این روند در تضاد آشکار با اروپا قرار دارد؛ جایی که معمولاً با افزایش سهم انرژیهای تجدیدپذیر، قیمت انرژی نیز روندی صعودی پیدا میکند.
منبع: scmp
