به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، ماه گذشته چند پروژه شامل کنترل شنهای روان، جلوگیری از بیابانزایی و فرسایش بادی، و مدیریت شوری در موسسه اکولوژی و جغرافیای شینجیانگ یا بهاختصار XIEG (وابسته به آکادمی علوم چین) آغاز شد.
طبق گزارش ماه گذشته روزنامه رسمی وزارت علوم و فناوری این کشور، هدف پروژههای مذکور کمک به ایجاد مانعی اکولوژیک به منظور محافظت از زمینهای زراعی در برابر فرسایش و بیابانزایی است. شینجیانگ یکی از مراکز اصلی اجرای «دیوار سبز بزرگ» چین به شمار میرود: پروژهای عظیم برای جلوگیری از بیابانزایی یا همان تخریب اراضی حاصلخیز و تبدیل آنها به زمینهای خشک بیابانمانند در اثر تغییرات اقلیمی و فعالیتها و اقدامات انسانها.
قرار است بیابان تکلهمکان – بزرگترین بیابان چین و دومین بیابان بزرگ با شنهای روان در دنیا – با کمربندی سبز متشکل از گیاهان مقاوم به خشکی و فناوریهای تثبیت شن احاطه شود.
در بین فناوریهای جدیدی که به منظور مبارزه با بیابانزایی در لبه بیابان تکلهمکان به کار رفتهاند، 6 ماده سازگار با محیط زیست برای کنترل شنهای روان هم به چشم میخورد که یکی از آنها موسوم به فیبر بازالت، از سنگهای آتشفشانی ذوب شده ساخته میشود.
در سال ۲۰۲۴ چین توانست با ماموریت اکتشافی چانگ ای ۶ برای نخستین بار در تاریخ، نمونههایی را از سمت پنهان ماه به زمین بازگرداند.
در این ماموریت، پرچم چین هم که از فیبر بازالت ساخته شده بود به عنوان اولین پرچم یک کشور در سمت پنهان ماه نصب گردید.
طراحان این پرچم در دانشگاه نساجی ووهان میگویند مقاومت فیبر بازالت در برابر دماهای بسیار نامساعد و تابش شدید پرتو فرابنفش مانع از محو شدن رنگهای پرچم میشود.
این الیاف که از طریق حرارت دادن سنگ بازالت تا دمای بسیار بالا و سپس روزنرانی (اکستروژن) سنگ ذوب شده از میان نازلهای کوچک ساخته میشوند، ارزانتر از الیاف کربن هستند و میتوان از آنها برای بافت پارچه استفاده کرد.
با توجه به فراوانی بازالت در ماه، تحقیقاتی هم در مورد استفاده از مواد مبتنی بر الیاف بازالت جهت ساخت پایگاه در ماه در جریان است.
چین و روسیه قصد دارند تا سال ۲۰۳۵ یک ایستگاه تحقیقاتی برای استقرار بلند مدت در منطقه قطب جنوب ماه بسازند.
یکی دیگر از موادی که قرار است در شینجیانگ مورد استفاده قرار گیرد، خاکستر بادی (از محصولات جانبی نیروگاههای زغالسنگی) است که میتوان آن را به چیزهایی مانند آجر تبدیل نمود.
به گفته پژوهشگر ارشد «پروژه مواد نوین برای کنترل بیابانزایی»، انتظار میرود این پروژه بازدهی ساخت تاسیسات برای کنترل بیابانزایی را ۵۰ درصد افزایش و هزینهها را ۳۰ درصد کاهش دهد.
یکی از محققان XIEG هم میگوید که میتوان زمینهای زراعی را نه تنها از شن و ماسه، بلکه از شوری نیز محافظت کرد.
هدف پروژه تحت هدایت وی، رفع چالشهای فرسایش بادی و شور شدن زمینهای کشاورزی جنوب شینجیانگ است و تیم او وظیفه بهینهسازی الگوی ایجاد جنگلهای محافظ برای مبارزه با فرسایش بادی و طراحی سامانههای آبیاری هوشمند برای حذف نمک و نیز فناوریهای زهکشی نمک از طریق لولههای زیرزمینی و چاههای عمودی را بر عهده دارد.
همچنین یک سامانه هوشمند برای پشتیبانی از این پروژهها و کمک به پایش و هشدار زودهنگام تهدیدات ناشی از شن، باد و شوری در حال راهاندازی است.
منبع: scmp
