به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، از میادین نفتی الجزایر گرفته تا کارخانههای باتری مراکش و پایگاه صنعتی مصر، چین اکنون ممکن است این پروژهها را سریعتر به پیش ببرد تا یک هاب مدیترانهای برای زنجیره تأمین انرژی سبز ایجاد کند.
پکن قصد دارد یک پشتیبان استراتژیک ایجاد کند که اقتصاد آن را از اختلالات انرژی در آینده محافظت نماید.
در الجزایر، که یک شریک اصلی ابتکار کمربند و راه و یکی از بزرگترین جوامع چینی مقیم خارج از کشور در آفریقا را دارد، شرکتهای دولتی چین مجموعهایی از زیرساختها و انرژی به ارزش میلیاردها دلار را مدیریت میکنند.
این موارد شامل یک مشارکت دیرینه در تقسیم تولید بین سوناتراک (Sonatrach) و ساینوپک (Sinopec) و همچنین واحد پردازش نفتا به ارزش ۴۳۷ میلیون دلار در پالایشگاه آرزو (Arzew) در شمال غربی این کشور است.
در امتداد ساحل، بندر بزرگ الحمدانیه (El Hamdania) به ارزش ۴.۷ میلیارد دلار که در اصل توسط شرکت مهندسی ساختوساز دولتی چین (CSCEC) و چین هاربر (China Harbour) توسعه یافته، قرار است لنگرگاه استراتژی دریایی پکن در مغرب باشد.
در مراکش، شرکتهای چینی در حال ورود به بخش باتری خودروهای برقی هستند که توسط کارخانه عظیم گوتیک های-تک (Gotion High-Tech) به ارزش ۶.۵ میلیارد دلار در قنیطره (Kenitra) رهبری میشود.
این سرمایهگذاری از توافقنامههای تجارت آزاد مراکش با ایالات متحده و اتحادیه اروپا برای دور زدن موانع تجاری و دسترسی به یارانههای غربی استفاده میکند.
در مصر، پکن ۵۰۰ میلیون دلار در یک کارخانه تولید سلول خورشیدی ۵ گیگاواتی و اولین کارخانه ذخیرهسازی باتری در منطقه در منطقه تدا-سوئز (TEDA-Suez) سرمایهگذاری میکند. این هاب که در امتداد کانال سوئز قرار دارد، کالاهایی از فایبرگلاس گرفته تا تیغههای توربین بادی را تولید و به بازارهای آفریقا، اروپا و خاورمیانه خدمات رسانی میکند.
کشورهای شمال آفریقا ترکیبی قدرتمند از مسیرهای دسترسی قابل اعتمادند که تا حد زیادی خطرات تنگه هرمز را دور میزنند و همچنین فرصتهایی برای توسعه مشترک زنجیرههای تأمین کمکربن به چین ارائه میدهند که هم نیازهای فوری امنیت انرژی و هم اهداف بلندمدت کربنزدایی را تأمین میکنند.
الجزایر پتانسیل تأمین هیدروکربنی بیشتر در کوتاهمدت را دارد، مراکش مرکز هیدروژن سبز است و مصر زیرساختهای تجدیدپذیر قابل مقیاس و عمق لجستیکی را تأمین میکند.
این مشارکتها در حال تبدیل شمال آفریقا به یک نقطه اتکای جدید برای امنیت انرژی چین هستند، نقطه اتکایی که دیپلماسی سنتی نفت را با همکاری رو به جلو در فناوری پاک ترکیب میکند.
فوریت موضوع روشن است. چین بزرگترین واردکننده نفت خام جهان است و معمولاً برای نزدیک به نیمی از محمولههای دریایی خود به خلیج فارس متکی است.
از زمانی که جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه آغاز شد، تنگه هرمز تا حد زیادی غیرقابل عبور بوده است.
یک آتشبس شکننده دو هفتهای همچنان برقرار است، اما مذاکرات صلح روز یکشنبه بر سر تضمینهای امنیت دریایی شکست خورد و دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، تا زمان بازگشت ثبات منطقهای، حرکت برای تردد شناورها را مسدود کرده است.
الجزایر یک گزینه برای پر کردن شکاف کوتاهمدت تأمین نفت و گاز شیل است، در حالی که مراکش مقصد بلندمدت در توسعه انرژی جدید بود و این مورد با آخرین برنامه پنجساله پکن که اولویت را به انرژی سبز میدهد، همخوانی دارد.
در مقابل، نقش ویژه مصر به عنوان یک مرکز لجستیکی است و مصر و کانال سوئز در مقایسه با تنگنه هرمز، انعطافپذیری مسیری مفیدی به چین ارائه میدهند.
اما حملات یمنیها به کشتیرانی در دریای سرخ نشان میدهد که هیچ مسیر واحدی بدون مشکل نیست. از این رو نیاز به تنوعبخشیدن وجود دارد.
همه این کشورها به ابتکار کمربند و راه متصل هستند و در دسترس آسان بازارهای اروپا قرار دارند.
احتمالاً شتاب تازهای در طرح تجاری و زیرساختی متمرکز بر چین، به ویژه برای پروژههای مرتبط با انرژی تجدیدپذیر، ایجاد خواهد شد.
میتوان انتظار افزایش قابل توجهی در تقاضا برای فناوریهای سبز چینی داشت، زیرا بسیاری از کشورهای جهان، از جمله کشورهای شمال آفریقا، با بحران انرژی مواجه هستند.
در عین حال، بخش گاز الجزایر مدتهاست برای شرکتهای چینی جذاب بوده و آنها میتوانند همکاری خود را عمیقتر کنند.
یونیپک (Unipec) چین، یک شرکت بزرگ بازرگانی انرژی، شروع به تغییر جهت عملیات خود برای بارگیری نفت از ینبع (Yanbu)، یک شهر بندری در ساحل دریای سرخ در غرب عربستان سعودی، کرده است.
با این حال، این نمیتواند بسته شدن هرمز را جبران کند، زیرا برخی از انواع نفت خام عربستان از آن بندر صادر نمیشود.
نفت و گاز الجزایر و لیبی نمیتواند به طور کامل جایگزین حجم عظیمی شود که در صورت بسته ماندن تنگه هرمز از دست میرود. با این حال، این منابع شمال آفریقا همچنان برای امنیت انرژی چین ارزش استراتژیک غیرمستقیم دارند.
با افزایش امنیت انرژی اروپا و افزایش عرضه کلی جهانی، تولید بیشتر شمال آفریقا به کاهش قیمتهای جهانی کمک میکند که در نهایت بار مالی تأمین انرژی چین را کاهش میدهد.
منبع: scmp
