بااینحال، این کشور هنوز از نظر توان حمل و شمار ماهوارهها فاصله زیادی با آمریکا و شرکتهایی مانند اسپیسایکس دارد.
شرکت خصوصی لنداسپیس (LandSpace) هفته گذشته مرحله نخست ماهوارهبر جوچو-۳ (Zhu-Que 3) را روی سکویی در استان گانسو فرود آورد. این محل حدود ۳۹۰ کیلومتر با سکوی پرتاب فاصله داشت. ماهوارهبر یادشده میتواند ۱۴.۲ تن محموله را به مدار پایین زمین منتقل کند، درحالیکه ظرفیت فالکون ۹ به ۲۲.۸ تن میرسد. هنوز مشخص نیست لنداسپیس بتواند چه تعداد پرتاب را در سال انجام دهد.
در اوایل جون، شرکت دولتی علوم و فناوری هوافضای چین (CASC) نیز مرحله نخست ماهوارهبر لانگ مارچ-10B را با سامانه قلاب و تور از روی سکویی دریایی بازیابی کرد.
در بخش ماهوارهای، شرکت شانگهای اسپیسسیل (Shanghai SpaceSail) با دریافت ۷ میلیارد یوان، ارزش خود را به ۷.۴ میلیارد دلار رسانده است.
این شرکت و رقیب دولتی آن، گووانگ (Guowang)، حدود ۴۰۰ ماهواره در مدار دارند، درحالیکه استارلینک بیش از ۱۱۰۰۰ ماهواره فعال دارد. چین قصد دارد در نهایت منظومههایی با هزاران ماهواره ایجاد کند.
منبع: lightreading
