به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، در حالی که در آمریکا، ساکنان و مقامهای محلی در برخی مناطق با طرحهای احداث مراکز داده در نزدیکی محل زندگی خود مخالفت میکنند، مقامهای محلی و منطقهای در چین از این پروژهها استقبال میکنند.
در واقع، رقابتی سراسری برای جذب چنین تأسیساتی در چین شکل گرفته است؛ مراکزی که ستون فقرات هوش مصنوعی محسوب میشوند. در این رقابت حتی برخی شهرهای بزرگ در جذب سرمایهگذاریهای جدید این حوزه از شهرهای کوچکتر و شهرستانها عقب افتادهاند.
اگرچه سرعت و مقیاس این توسعه با برنامه گسترده پکن برای پیشرفت فناوری همسو است، برخی کارشناسان نگراناند که رقابت بیش از حد برای ساخت مراکز داده به ایجاد زیرساختهایی فراتر از نیاز واقعی منجر شود.
در شاتیان، شهر ساحلی کوچکی در شهر دونگگوان در استان گوانگدونگ در جنوب چین، مقامهای شهری از برنامهای بلندپروازانه برای سرمایهگذاری ۱۰۰ میلیارد یوان (۱۴.۷ میلیارد دلار) بهمنظور احداث یک پارک داده و محاسباتی به وسعت ۹ هزار اَکر (۳۶۰۰ هکتار) در جزیرهای بایر خبر دادند. قرار است این پروژه تا سال ۲۰۳۰ تکمیل شود.
در استان ژجیانگ در شرق چین نیز شهرستان کمتر شناختهشده جیاشان، در مرز شانگهای، فاز نخست یک مرکز داده ۵ میلیارد یوانی را افتتاح کرده است که ظرفیت محاسباتی آن به ۱۵ هزار پتافلاپس در ثانیه میرسد؛ هر پتافلاپ معادل یک کوادریلیون عملیات محاسباتی است. با تکمیل کامل این مرکز، ظرفیت آن دو برابر خواهد شد.
براساس گزارش رسانههای ژجیانگ به نقل از مقامهای محلی، این مرکز داده که برای آموزش نسل جدید مدلهای هوش مصنوعی و همچنین توسعه مولکولها و داروها طراحی شده، قادر خواهد بود دادهها را سریعتر از ابررایانههای سنتی در ایالات متحده پردازش کند.
شهرستان جیاشان در حال حاضر میزبان «پایگاه محاسبات هوشمند دلتای رود یانگتسه» متعلق به علیبابا و همچنین یک مرکز محاسباتی تحت مدیریت چاینا تلکام است.
در گذشته، خوشههای قدرت محاسباتی در چنین مقیاسی فقط در شهرهای ردهبالایی مانند شانگهای و شنژن دیده میشدند، اما اکنون تعداد این مراکز در جیاشان رو به افزایش است.
شهر یانگژو در استان جیانگسو نیز ساخت یک پارک داده فوقبزرگ با هزینه ۶۰ میلیارد یوان را آغاز کرده است که ظرفیت پیشبینیشده آن ۳۰ هزار پتافلاپس است. سرمایهگذارانی از جمله تنسنت و چاینا تلکام از این پروژه حمایت میکنند.
تأسیسات مشابهی در مقیاسهای مختلف در مناطق مرکزی و غربی چین، از جمله هونان و منطقه خودمختار اویغور سینکیانگ، در حال احداث است. در اولانکاب در مغولستان داخلی نیز یک مرکز محاسباتی ۳۰ میلیارد یوانی در حال شکلگیری است.
با این حال باید درباره سرمایهگذاریهای غیرمنطقی در این بخش هشدار داد. هوش مصنوعی بر سر زبان همه است، بنابراین هجوم شتابزده به پروژههای مرتبط با آن تقریباً اجتنابناپذیر است. دولتهای محلی که تحت تأثیر اهداف عملکردی دوره مسئولیت خود قرار دارند، اغلب رفتارهای غیرمنطقی از خود نشان میدهند.
ایالتهایی مانند نیویورک، ویرجینیا و اوهایو یا اقداماتی برای جلوگیری از صدور مجوزهای جدید از سوی نهادهای ایالتی انجام دادهاند یا به دلیل نگرانی درباره قابلیت اطمینان شبکه برق و اهداف کاهش انتشار کربن، برخی سیاستهای حمایتی را کنار گذاشتهاند.
پروژههای هوش مصنوعی و مراکز داده در چین تا حدی توسط مقامهای محلی شکل میگیرند، در حالی که توسعه این مراکز در آمریکا بیشتر تحت هدایت شرکتهای فناوری است و مقامهای محلی معمولاً پروژهها را مورد بررسی و ارزیابی قرار میدهند.
نیاز چین به زیرساختهای بیشتر هوش مصنوعی قابل توجیه است و پکن میتواند نظارت و هماهنگی خود در این زمینه را افزایش دهد.
احداث این تأسیسات در خارج از شهرها همچنان منطقی است؛ جایی که هزینه برق پایینتر است و زمین فراوان یا شرایط اقلیمی مناسبی وجود دارد. چین در حال حاضر نیز سیاستی ملی دارد که براساس آن پردازش دادهها در استانهای غربی برای پاسخگویی به نیاز مناطق ساحلی انجام میشود.
چین در سال ۲۰۲۲ پروژه «دادههای شرق، محاسبات غرب» (East Data, West Computing) را آغاز کرد که براساس آن، مراکز داده در مناطق داخلی غرب چین بخشی از بار محاسباتی ایجادشده در مناطق پرجمعیت ساحلی شرق کشور را پردازش میکنند.
با وجود خطر ایجاد ظرفیت بیش از حد، توسعه سریعتر و ارزانتر زیرساختهای هوش مصنوعی میتواند به چین در رقابت با ایالات متحده برتری بدهد.
با رشد سریع هوش مصنوعی مولد، تقاضا برای قدرت محاسباتی بهصورت تصاعدی افزایش مییابد. هر کس قدرت محاسباتی ارزان و با عملکرد بالا را در اختیار داشته باشد، از مزیت بزرگی برخوردار خواهد بود. این موضوع درباره رقابت فناوری میان کشورها نیز صدق میکند.
چین معمولاً از نوعی همافزایی، از تصمیمگیری تا اجرا و همچنین میان دولتهای محلی و شرکتهای فناوری، برخوردار است. این چیزی است که هنوز در ایالات متحده وجود ندارد.
منبع: scmp
