به گزارش ساوت چاینا مورنینگ پست، با کاهش سرعت اقتصاد چین و کمبود زباله قابل سوزاندن برای نیروگاههای زبالهسوز داخلی، شرکتهای فعال در حوزه تبدیل زباله به انرژی به دنبال رشد در بازارهای خارجی رفتهاند و با شتاب قابل توجهی پیش میروند.
۶ ماه پیش شرکتهای چینی در ۷۹ پروژه زبالهسوزی خارج از کشور در آسیا، اروپا، آفریقا و قاره آمریکا مشارکت داشتند. این رقم تا پایان ماه نوامبر به ۱۰۱ پروژه افزایش یافت.
صنعت تبدیل زباله به انرژی چین در حال تجربه جهشی است از صادرات صرفِ فناوری به ارائه یک بسته کامل شامل فناوری، استانداردها، مدیریت و سرمایه.
شرکتهای تبدیل زباله به انرژی، پسماندهای جامد شهری را از طریق سوزاندن در دمای بالا به برق تبدیل میکنند و از محل کارمزدهای پرداختی دولتهای محلی و فروش برق تولیدی درآمد به دست میآورند.
چین در دهههای ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، همزمان با شهرنشینی سریع و رشد اقتصادی که باعث افزایش شدید پسماند شهری شد، تعداد زیادی زبالهسوز ساخت و به بزرگترین ظرفیت زبالهسوزی جهان دست یافت.
اما در سالهای اخیر، این صنعت به دلیل کندی رشد اقتصادی، کاهش شتاب شهرنشینی و عوامل دیگر با کمبود شدید زباله قابل سوزاندن در داخل کشور مواجه شده است.
کشورهایی مثل ویتنام و تایلند عملاً در حال تجربه همان وضعیتی هستند که چین ۲۰ سال پیش با آن روبهرو بود؛ پس از رشد سریع اقتصادی، حجم زبالهها بهشدت افزایش یافت و آنها راهکار مؤثری برای مدیریت آن ندارند.
این وضعیت باعث شده شرکتهای چینی به موج «جهانیشدن» بپیوندند و در کنار شرکتهای فعال در صنایع مختلف، به دنبال فرصتهای خارجی بروند. این قطعاً یک راه خروج مناسب برای شرکتهای زبالهسوز هم هست.
بهویژه در جنوبشرقی آسیا تقاضای بالایی وجود دارد.
چین که چند دهه پیش برای حل مشکل زباله خود فناوریهای پردازش را از اروپا وارد میکرد، اکنون به یک تأمینکننده رقابتی این فناوریها، بهویژه برای سایر اقتصادهای آسیایی، تبدیل شده است.
راهکارهای تبدیل زباله به انرژی چین نهتنها ارزانتر از نمونههای غربی هستند، بلکه برای پردازش زبالههایی که ناشی از الگوی غذایی شرقی» هستند نیز مناسبترند؛ زیرا چین طی دههها فناوری وارداتی را جذب و بهبود داده است.
بهعنوان نشانهای از پیشرفت چین در این حوزه، شرکت دولتی سرمایهگذاری دانانتارا اندونزی اعلام کرد که ۲۰ شرکت از ۲۴ شرکت راهیافته به فهرست نهایی مناقصه برای ساخت هفت پروژه زبالهسوز در اندونزی، چینی بودهاند.
این نیروگاهها که انتظار میرود ساخت آنها در اوایل سال ۲۰۲۶ آغاز شود، مرحله نخست از برنامه بلندپروازانه اندونزی برای ساخت تأسیسات زبالهسوز در ۳۳ شهر با سرمایهگذاری تخمینی ۹۱ تریلیون روپیه (۵.۴۶ میلیارد دلار) هستند.
این فرآیند مناقصه فرصت بازار عظیمی را برای زنجیره صنعتی بالغ پسماند جامد چین که به سطوح پیشرفتهای از نظر فناوری، تجهیزات و تجربه عملیاتی رسیده فراهم میکند تا بهصورت جدی جهانی شود.
با این حال، شرکتهای چینی هنگام فعالیت در خارج از کشور با مجموعهای از چالشها نیز روبهرو هستند. آنها نهتنها باید فناوریهای خود را با ترکیب متفاوت زبالههای محلی تطبیق دهند، بلکه باید خود را با مقررات زیستمحیطی و سیاستهای یارانهای متفاوت نیز سازگار کنند؛ عواملی که میتوانند سودآوری یک پروژه را تضمین یا نابود کنند.
تأسیسات تبدیل زباله به انرژی رِپی در آدیسآبابا، پایتخت اتیوپی، نمونهای هشداردهنده در این زمینه است. این پروژه که توسط یک کنسرسیوم بینالمللی از جمله شرکت ملی مهندسی برق چین توسعه یافت، بنا بر گزارشها نتوانسته به تعهدات اقتصادی و زیستمحیطی خود عمل کند.
این تأسیسات که در سال ۲۰۱۸ افتتاح شد، برای پردازش ۱,۴۰۰ تن زباله شهری در روز طراحی شده بود، اما در عمل تنها میتواند تا ۶۵۰ تن را پردازش کند. بر اساس گزارش ماه نوامبر «ائتلاف جهانی جایگزینهای زبالهسوزی»، یکی از دلایل این ناکامی، ناسازگاری فناوری سوزاندن با زبالههای عمدتاً آلی و دارای رطوبت بالا در آفریقا بوده است.
در همین حال، شرکتهای زبالهسوز چین همچنان در داخل کشور با مشکل مواجهاند. اگر ابتکار جهانیشدن شرکتهای محیطزیستی چین موفق شود، ممکن است سودآوری آنها را بهبود بخشد، اما نمیتواند مشکل ظرفیت مازاد داخل چین را حل کند؛ ظرفیتی که در داراییهای ثابتِ از پیش ساختهشده قفل شده است.
اگرچه وضعیت از منطقهای به منطقه دیگر متفاوت است، اما فعالان صنعت عموماً توافق دارند که نرخ بهرهبرداری متوسط زبالهسوزها در چین تنها حدود ۶۰ درصد است.
نمونهای چشمگیر از این وضعیت، یک نیروگاه در شهر وِینان در استان شانشی است که ظرفیت پردازش سالانه ۲۱۹ هزار تن را دارد، اما سال گذشته تنها ۵۳ هزار و ۷۳۰ تن زباله را پردازش کرده است؛ یعنی نرخ بهرهبرداری فقط ۲۴ درصد بوده است.
منبع: scmp
